De cirkel is rond De Dood was de reden waarom je in mijn leven kwam. Een last die ik niet alleen kon dragen. Met je negen weken, zó kwetsbaar, zó klein, hielp jij mij de mist van het verdriet te verjagen. Niets was gek of ongewoon. Jij kende noch twijfel noch hoon. Liefde was je remedie en ik ging door de knie. Als een kunstenaar van het leven, kwam jij om lessen te geven. Genadig nam ik al je lessen in ontvangst. Het leven te genieten op hét moment, elke dag een nieuw geschenk. Zó, leerde jij mij, wees toch met het simpele blij. In al die jaren, die kwamen en gingen bleven wij dikke vriendinnen. Door wind en weer, telkens weer. Je uitbundige kwispel als een stralende lach, op wat er nog meer voor leuks komen mag. Elke thuiskomst één groot feest. Dát mis ik nog het meest. Niet elke dag was zorgenvrij, je had al gauw ziektes erbij. Ondanks pijn in je dagelijks leven, werd je vrolijke natuur nooit verdreven. Ook hierin leerde jij mij, met Optimisme is de geest snel vrij. Een berg is dan snel verzet, gauw komt er tijd voor pret. De Dood kwam opnieuw. Radeloosheid en Angst kregen deze keer géén kans. In het Hospice bleek jij een steun. Met je kwispel en je zonnige natuur bracht je menig vrolijk uur. Toen díe strijd gestreden was, bleek jij aan het einde van je kracht. Met nog één laatste les te gaan, nam jij deze uitdaging aan. Met je spirit en optimisme rekte je het laatste uur. Wéken vocht je nog erbij, maakte mij zo blij. Door hier en daar zwakte en pijn te laten blijken kon ik de Realiteit niet ontwijken. Twijfel en onzekerheid sloegen toe, over het wanneer en hoe. Toen sloeg de meester opnieuw toe. Op onze laatste dag met z’n tweeën; een laatste wandeling zonder pijn, kommer en kwel. Zo leek het wel. Toen vleide je neer : Vrouwtje, ik kan niet meer. Ogen gingen open, het verstand nam overhand. Als laatste kwam de Dood en nam je aan de hand. Nu ben je dan in hogere sferen, pijn en angst kunnen je niet meer deren. Door jou te laten gaan, kan je verder in dát bestaan. In liefdevolle en dankbare herinnering aan onze hond SAM Dankbaar blikken wij terug op de laatste tien jaar, toen het héle team van D.A.P. Bokhove en Bouman met zorg, liefde en toewijding een enorme steun voor ons bleek. Niet alleen onze hond heeft van al deze kwaliteiten mogen profiteren maar zeker ook haar baasjes. Vooral tijdens de laatste akte van Sam’s leven, waar Jan voor ons een enorme steun was, met zijn compassie en betrokkenheid. Soms kregen wij het gevoel dat Sam ook een beetje van Jan was, om maar wat te zeggen.Op haar laatste dag heeft hij ons het mede mogelijk gemaakt onze laatste wens voor Sam te verwezenlijken, om in haar eigen vertrouwde omgeving afscheid van haar te mogen nemen. Karin heeft deze taak met veel gevoel en liefde volbracht. Diepe dankbaarheid voelen wij voor het waardige einde dat wij aan onze Sam konden geven, in huiselijke sfeer, dankzij jullie medewerking. Grote klasse! Daarmee staan jullie voor altijd in ons geheugen gegrift. Mochten wij de moed opbrengen om aan een nieuw “honden-avontuur” te beginnen, weten wij jullie zeker te vinden. Zo niet, vaarwel of adieu zoals “the French men say”. Nogmaals bedankt Jan, Karin, Danny, Kitty, Linda en alle anderen, het gaat jullie allen goed! Sing & Sabine Sih